كنارم يك جاي خالي وجود دارد...

صبح كه بيدار مي شوم ، 1 يك 1 1 1 1...

به گل هايم كه آب مي دهم ، ميان گلدان ها يك جاي خالي وجود دارد...

موقع بيرون رفتن از خانه ، قفسهُ كفش را كه باز مي كنم ، يك جاي خالي به چشم مي خورد.

نمي خواهم به خانه برگردم ، چون هميشه يك جاي خالي وجود دارد...

اما حتي بيرون كه قدم مي زنم ، جاي خالي يك چيزي را در دست هايم حس مي كنم...

ميز شام را كه مي چينم ، يك صندلي ، يك بشقاب ، يك ليوان خالي هم ميگذارم...كه شايد 

جاي خالي ات را پر كنند...

اما ته دلم مي دانم هيچ چيز جاي لبخند درخشانت ، آغوش گرم و صداي دلنشينت را نمي دهد...

مي دانم كه هيچ كس ، هيچ وقت خلائی كه تو با رفتنت در دلم درست كردي را پر نمي كند...

جز خودت.

و من اميدوارم...

شايد روزي برگردي و همه ي اين جاهاي خالي را پر كني...

و تا آن روز ، من هر شب خيالت را در آغوش مي گيرم ،

و منتظرت مي مانم...